Movimento Opositor a Reganosa

28.08.2007

Son cinco semanas, non son “cinco semanas en globo” como a primeira novela do escritor francés Julio Verne publicada en 1863 hai cento corenta e catro anos. Tampouco é unha ficción é unha realidade son cinco semanas as que as veciñas e veciños de Meá levan pechados no Concello de Mugardos en defensa das súas vidas e das nosas vidas, xa que todas elas están en perigo de maneira innecesaria por un proxecto do que se gaba Fraga Iribarne, ex-presidente da Xunta de Galicia e ex-ministro do réxime ditatorial de Franco, o proxecto de Reganosa en Mugardos, argallado entre o empresario Tojeiro e o propio Fraga Iribarne e que recibiron como un regalo envelenado, e non parece que con desagrado, os actuais máximos mandatarios da Xunta de Galicia o Sr. Touriño e o Sr Quintana.

Cando se produciu o tan desexado cambio de goberno na Xunta de Galicia, se paralizaron proxectos herdados do anterior Goberno como máis encoros para produción de enerxía eléctrica, novos parques eólicos, novos piscifactorías en espazos sensible e mesmo se paralizou durante un tempo a chamada Cidade da Cultura( outro dos proxectos dos que se gaba Fraga Iribarne), pero non se paralizou o proxecto de Reganosa que so tiña iniciado a construción dun depósito en pouco máis de dous metros de altura. ¿ Por que, cando os ciclos combinados de Endesa e Fenosa que é para quen se fai Reganosa e non por qué sexa estratéxica para Galicia, non van funcionar ata o 2008, non se acorda trasladar a Planta de Gas á segunda fase de Porto Exterior de Ferrol, acelerando así a súa demorada construción?. Simplemente por covardía política e por confundir o que son intereses das compañías eléctricas, que levan esquilmando Galicia anos e anos e pretendes seguir facendo, co que son os intereses de Galicia que de ningún modo coinciden cos intereses das compañías eléctricas que cada vez obteñen máis beneficios.

Os veciños e veciñas de Mugardos, da parroquia de Meá, están dando un exemplo de como se defende a legalidade e a xustiza ata as últimas consecuencias. Ese exemplo está sendo entendido pola intelectualidade e os/as artistas galegos, moitos deles comprometidos coa desaparecida, a saber por qué, Plataforma Nunca Máis, que lles veñen ofrecendo continuamente o seu apoio. Tamén polo Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol que xa leva organizado dúas mobilizacións de apoio e de rexeitamento da planta de gas en Mugardos, e que xa está preparando unha mobilización moi importante para o 30 de setembro en Ferrol.

Reganosa ten dúas sentenzas do TSXG en contra , non ten avaliación de impacto medio ambiental, non cumpre o RAMINP en canto á distancia que debe manter ás poboacións que é de 2000 metros como acaba de dicir o TSXG con respecto da EDAR de Ourense e que deberá ser derrubada. Reganosa non cumpre a norma de que un gaseiro poida saír da Ría de Ferrol polos seus propios medios. Reganosa xa sufriu un incendio, que durou dous días, nun dos seus tanques na súa construción e acaba de ter un escape nun dos gasoductos. Reganosa é ilegal e é perigosa e debe ser trasladada fóra da Ría como veñen defendendo desde hai cinco semanas, nun exemplo de dignidade e coherencia, polos homes e mulleres de Méa .

Agora que se está a debater a necesidade de que se aprenda o Himno Galego nas escolas, haberá que debater tamén a ensinanza da defensa da verdade, da legalidade, da xustiza e da vida, tomando como exemplo ós homes e mulleres de Mugardos que loitan pola Planta de Gas fóra da Ría de Ferrol. Seguramente nin eles e nin elas serán conscientes do que están facendo pero que teñan a seguridade de que “ os bos e xenerosos a súa voz entenden” e “ so os iñorantes e féridos e duros, imbéciles e escuros non os entenden non”.

Desde a Asociación veciñal de Esteiro “ Fontelonga”, tedes o noso total apoio.

Nota.-
Este artigo de opinión, da Asociación Veciñal de Esteiro "Fontelonga" foi enviado por tres veces ao xornal comarcal Diario de Ferrol e non foi publicado. A primeira vez que se enviou foi o pasado 28 de Agosto.
________________
ESTEIRO-FERROL
ASOCIACION VECIÑAL FONTELONGA
-avvfontelonga@mundo-r.com-
Web veciñal
Blog veciñal
________

Do Courel a Corrubedo IV. Gas licuado
Xosé Manuel Beiras [*]
Luns, 03 de Setembro do 2007

Agora outra catastrofe paira no ar sobre a vida da ría ferrolán e os seus habitantes. Compre impedir que poda chegar a consumarse. Compre clausurar a planta de gas e trasladala ao porto exterior da ría.

En países, sociedades e culturas como a nosa, industria e industrialización funcionaron adoito e inda arestora funcionan primordialmente como unha mitoloxía, e non como unha civilización. O mito, dicía Barthes, "é sempre un roubo de linguaxe". A civilización industrial é unha realidade histórica : a sua conversión en mito, a sua mitificación, transfórmaa nunha orde natural inalterábel -o mito "transforma a historia en natureza". Ese roubo fai desaparecer o sentido do conceito encerrado na palabra, e convírtea nunha mera forma, nun fetiche que oculta e sustitue á realidade -de xeito análogo a como a "pantalla mediática", na comunicación de masas, oculta e sustitue a realidade e o sentido dos acontecementos.

Este sarillo de matinacións suscitóumo antonte a leitura dunhas probas de imprensa. Textos meus en proceso de reedición. Con tal motivo descubrín -esquecérao por completo- que, hai trinta anos nada menos, xa arremetera eu contra a conversión en mito da industrialización da Galiza. Dicía eu xa daquela cousas como esta: "Cada país, cada formación social en cada fase histórica, require a fabricación e o manexo de mitos acaídos á sua idiosincrasia e ao tipo de estupefaciente que millor poda afastalo das reivindicacións fundamentais -perigosas decote, mesmo por séreno, para os poderosos. Ao noso, por ser periférico e subdesenrolado, tocoulle, entre outros, o da industrialización". Ou como estoutra: "A imitación do modelo de sociedade industrial que leva acobillada toda a irracionalidade do sistema económico vixente, únicamente pode facer seguir a sangrar o noso potencial económico a prol dos favorecidos de sempre".

Penso que o acontecido dende aquela confirma a validez da diagnose e o vaticinio -pesia seren meus. Onda nós, o mito da industrialización funcionou coma o espellismo dun oasis para os camiñantes no deserto : aturamos tódolos custes e penalidades para acadalo, mais nunca demos chegado a il porque se alonxaba conforme camiñabamos. Utilizouse coma un engado para chucharnos o sangue, as enerxías e os recursos -o das enerxías relatéivolo días pasados. Entramentras, na prática, o que se fixo foi na direición inversa: desindustrializarnos, demoucar os nosos ramos industriais máis circios e estratéxicos, e provocar unha hipertrofía dos servizos e a especulación -a famosa "terciarización" da nosa economía, cada vez máis fráxil e dependente. Pero nunca apostar por outro modelo alternativo e non periclitado, por outro conceito de "industria" e de actividade "industrial". O caso estaba en manternos amarrados ao tiovivo das funcións subsidiarias do progreso dos outros, da "extraversión" da nosa economía. E que interiorizásemos ese destino como fadalmente proprio, até o ponto de rifarmos entre nós, se for preciso, na preservación das pezas chave dese tiovivo infernal. Pois iso, mesmamente iso é o que fixemos no asunto Reganosa en relación coa central das Pontes. No canto de reformular o futuro "industrial" desa comarca, convirtímonos en adalides da supervivencia da central termoeléctrica -ou sexa, do rodopio de enclaves mineiro, enerxético e metalúrxico que xa vos espriquei. Inda que fose a custe de pórmos en perigo o ecosistema da ría ferrolán e a seguridade física dos cidadáns que a habitan. Vexámolo, logo, para deixar as cousas en claro.

A mina, primeiro. Resulta curioso, inda que seica nunca chamou a atención, o feito de que a esplotación dos xacementos galegos de lignitos pardos -As Pontes e Meirama- se encetase cando, no centro do sistema, xa ía moi adiantada a crise do ciclo histórico da mineiría do carbón como recurso enerxético fundamental da civilización industrial baseada na metalurxia do ferro. Mesmo tamén do seu emprego para a sua transformación en enerxía eléctrica. O primeiro fenómeno comenza hai máis de meio século, en paralelo co progresivo desprazamento do aceiro polo aluminio, e portanto da siderurxia en altos fornos pola metalurxia do aluminio meiante a electrolise. Precisamente a criación da CECA -Comunidade Europea do Carbón e o Aceiro- como precedente da CEE -Comunidade Económica Europea (1957)- é a resposta das principais potencias do capitalismo industrial na Europa continental para amañaren a xestión desa crise. O segundo fenómeno sobrevén a seguida, co apoxeo do petróleo como recurso a baixo custe -a prezos irrisorios para os subdesenvolvidos paises produtores.

Pois aínda pasarán dous decenios antes de que se aborde, a finais dos anos setenta, a esplotación dos lignitos galegos para producir eleitricidade. Certo que, polo medio, xurdira a famosa crise do petróleo, polo acordo da OPEP de elevar bruscamente os prezos. Mais o factor determinante é outro. O grupo Barrié, concesionario de Meirama, ademáis de ter o virtual monopolio da distribución de eleitricidade no mercado galego, xa era o propietario de Alugasa (Aluminios de Galicia). E o INI, titular dos xacementos das Pontes -que esplotaba a baixo ritmo para producir abonos nitroxenados- embarcárase con Alcan e Pechiney no proxecto do complexo alumina-aluminio de San Cibrán -ao que tamén se apuntou Alugasa. Coa esplotación dos lignitos de Meirama e As Pontes para as correlativas centrais térmicas Galiza convirtiuse de sócato na primeira produtora peninsuar de carbón. Xa non o eran Asturias nen León coas suas minas de antracita e hulla. Érao Galiza cos seus lignitos pardos, con altos contidos en impurezas de xofre, e pola mesma gravemente contaminantes da atmósfera ao seren queimados in situ a esgalla. Mais Galiza ficou sistemáticamente á marxe -ou ao sumo na marxe- dos planos anti-crise do goberno español para a mineiría do carbón. E tamén, portanto, de calquer caste de previsión para a continuidade das duas centrais cando os lignitos se esgotasen. No tocante ao goberno autónomo, os compromisos fraguiáns para a viabilidade das Pontes valeron para o que adoitaban valer: máis fume ca o emitido pola xigantesca cheminea, só que con outra caste de contaminación -a dos estupefacientes mediático-propagandísticos consabidos.

Paralelamente, irrumpira no cenario enerxético outra fonte en constante expansión : o gas natural. Con duas modalidades de transporte do lugar da extracción ao de destino para o consumo. Unha, os gasodutos. Outra, a licuación en orixe, transporte en buques gaseiros, retorno ao estado gaseoso en plantas regasificadoras estratexicamente situadas -e dende alí, distribución por terra en ramificacións de tuberías ad hoc. Nos primeiros mapas de anteproxectos de estacións regasificadoras figuraba localizada unha delas en Galiza, no golfo Ártabro. Non así en Asturias nen Euskadi. Porén, noutros subseguintes, a "galega" desaparecía, mentras o goberno vasco emprendía pola sua conta a construción dunha no porto exterior de Bilbao. Ian decorrendo os anos noventa, e nen o goberno español nen o galego daban un só paso a prol da hipototética planta galega. Os lignitos das Pontes ían camiño da extinción, comezábase a importar carbón para ralentizar a esplotación da mina, e Galiza levaba trazas de ficar fóra da rede de plantas regasificadoras, co cal o ciclo combinado con gas para a continuidade da central das Pontes volatilizaríase literalmente. E xa se sabe : peche da central, obreiros á rua, e máis tódolos etcéteras -ou queimar a mazo carbón de importación ao custe que fose en prezos e contaminación. E entrou a vertixe nos eidos político e sindical máis implicados no problema.

Ora, a carencia de decisión do poder político foi suplida por unha audaz decisión empresarial: tomou a iniciativa e emprendeu en solitario a aventura de conquerir unha planta regasificadora pola sua conta. Naturalmente, cos criterios e obxetivos do capital industrial privado, e non cos do interés público e o benestar social -e coa coñecida estratexia da anticipación, a presión e os feitos consumados. Así que un proxecto de relevancia colectiva para a política enerxética e industrial galega convirtiuse nun exclusivo e excluínte asunto de negocio lucrativo privado. Conseguintemente, as variábeis externas alleas ao cálculo de rendibilidade dun negocio -deseconomías externas, impactos sociais e ambientais, seguridade cidadán- ficaron excluídas de consideración: millor dito, pasaron a ser exclusivamente atrancos e interquinencias a superar meiante os procedimentos usualmente empregados polo capital neses casos. Incluída a habelenciosa conversión en dóciles aliados dos representantes políticos e sindicais dos previsibeis perxudicados polo colapso das Pontes se o proxecto "regasificador" fracasaba -e non, claro está, dos damnificados se o proxecto ía adiante nas condicións e emprazamento impostos polo interés do capital emprendedor.

Así chegamos á fase actual do conflito antre Reganosa e os cidadáns da ría ferrolán, ou viceversa. Mais, ollo: non é un conflito co proxecto dunha estación regasificadora. É un conflito coa sua ubicación e coas inadmisíbeis condicións da sua instalación. É unha reacción de autodefensa popular fronte á agresión que supón aos recursos, a meios de vida e traballo, aos ecosistemas da ría. Fronte á ameaza que constitue esa bomba potencial de gas licuado para as vidas dos habitantes de toda a redonda. Contra a arbitrariedade, a violación das leis e o desprezo aos dereitos e intereses do común cidadán con que se levou adiante o proxecto. Contra a deserción dos responsábeis políticos da obriga de defenderen a seguridade e o benestar dos cidadáns que os elixiron precisamente para iso. Contra a imposición dos criterios e intereses lucrativos empresariais privados por riba das implicacións sociais que, conforme di a Constitución, deben restrinxir o exercizo da propriedade privada. Cando do Prestige, os cidadáns tiveron que suplir, coa sua autodefensa, a deserción do poder político das suas obrigas. Só que daquela tratárase inicialmente dun "accidente". Agora trátase de actuacións feitas a mantenta. Daquela a catástrofe consumárase. Agora outra catastrofe paira no ar sobre a vida da ría ferrolán e os seus habitantes. Compre impedir que poda chegar a consumarse. Compre clausurar a planta de gas e trasladala ao porto exterior da ría. Non é un problema local: é cousa de todos nós, cidadáns galegos libres e exercentes como tais.

[*]
Xosé Manuel Hixinio Beiras Torrado, político e economista, naceu en Santiago de Compostela o 7 de abril do ano 1936. Na IX Asemblea do BNG foi elixido Presidente do Consello Nacional (CN) desta formación, e o seu voceiro no Parlamento de Galiza. Na actualidade, logo de abandonar a presidencia do CN, encabeza unha corrente interna denominada "Encontro Irmandiño" Continúa ademais á fronte da cátedra de Estrutura Económica da Facultade de Ciencias Económicas na Universidade de Santiago.
______________

A planta de gas está aí porque os seus promotores son poderosos. As eléctricas (Unión Fenosa e Endesa), xunto co socio subministrador alxerián Sonatrach teñen a decisión, pois aúnan a condición de consumidor e fornecedor principal, e teñen a maioría do capital e polo tanto a decisión. Os outros socios tamén son poderosos, Caixanova, Caixa Galicia e Banco Pastor , e tamén Tojeiro, mira.

Son poderosos para esmagar os intereses de Ferrol e de Galiza, baixo a pretexto de interese público, de ambición estratéxica para a nosa nación. Sono para recibir os apoios dos medios (os editoriais de La Voz de Galicia) da Xunta (!!), un socio menor, xuíz ornamental e parte implicada, para comprar vontades, para calar voces, para seducir pánfilos.

Pero non tanto. Saben eles que, finalmente, as cousas tornarán ao seu sitio e esa instalación desaparecerá da ría. Porque Ferrol irá cos tempos, incorporarase ao mundo cos criterios de modernidade e de benestar. Porque Galiza ao fin ordenará o seu territorio debidamente, porque cada día que abra, haberá un/unha ferrolá máis que non acepte esa presenza imposta e terríbel.

Así, as eventualidades en que basearon a súa necesidade e a súa urxencia, xa hoxe son fume, e agora veñen as posicións prácticas , moderadas , intelixentes e pragmáticas . Pero tópanse cada día coa evidencia de que unha hora de retraso na manobra do buque que trae o gas significa unha espera de 13 e 25 horas nas operacións de descarga; cando entra. E tamén para saír.

E todo iso, gratuitamente, sen necesidade. Coa alternativa de Canelas, no Porto Exterior. Explicábel e explicada, segura, incontestada, mais viábel e máis barata.

Xa sabemos que non son as necesidades do consumo de Galiza as que primaron a nova planta. Que aumenta a produción exportábel seis veces máis ca o consumo galego. Que en realidade metéronos un enclave, si, de poucos postos de traballo e moitas consecuencias, para ver de vender enerxía en Madrid.

E non son tan poderosos, porque precisan da propia competencia para conducir o seu produto. E precisan de que o Estado lles pague o gasoduto á Meseta (outra vez as vías de saída, non vos resulta coñecido ). E non son tan poderosos porque solicitan axudas de todos non para facer país, para construír Galiza, senón para facer negocio privado cos cartos de todos os cidadáns e co sacrificio da xente ferrolá.

Reganosa é, tamén, un precario proxecto empresarial. Como dicía por outras cousas un compañeiro que defendeu este proxecto moito máis do debido e do agardábel: Se tiveramos allo e cebola, e a patroa nos prestara a ola, faríamos sopa, se tiveramos pan

Pero aí está, para darnos qué facer moitos anos, e consumir enerxías (e esperanzas) da mellor xente. Mais esa loita darase, comezando este venres, 24, na marcha de Ferrol a Mugardos.

[*] Carlos Neira Suárez [1950], foi un dos primeiros organizadores do nacionalismo contemporáneo na comarca de Ferrol Terra, tanto no eido sindical, político como no cultural. Foi membro do Comité de Empresa de Astano, concelleiro en Fene e militante da AN-PG, POG, PSG-EG, UG e BNG.

Publicado no xornal dixital GZNacion

_________________________

O enclave en Mugardos da pranta regasificadora de REGANOSA, xa en fase de probas por un periodo de tres meses, é algo que ven sendo noticia case tódo-los días. O Comité Cidadán de Emerxencia prá Ría do Ferrol ven denunciando dende hai tempo a serie de presuntas ilegalidades, como pode ser incluso o Plan de Emerxencia Exterior que a empresa presentou como un plus de seguridade, como un alarde de xenerosidade según o devandito Comité comenta, como se a súa elaboración non fose obrigatoria. A pouco que examinémo-lo plano da ría do Ferrol e a situación da regasificadora, teremos que concluir, coas xentes do Comité, que o PEE non vai protexe-la vida dos veciños da ría. Do Real Decreto 1254/1999 do 16 de Xullo –Directiva Seveso II— emana a obrigatoria redacción do PEE, sendo once as empresas galegas obrigadas por esa normativa, dúas delas precisamente na ría do Ferrol, ás que habería que engadir á Autoridade Portuaria, que autorizou varias veces o atraco nun peirao da ría, a metaneiros cargados de gas natural licuado, mercancía peligrosa.

Prá elaboración dos PEE a Administración deberá establece-los mecanismos de consulta á poboación afectada. O público terá de ser requerido pra opinar en: Proiectos de novo establecemento, Planificación do territorio e prá elaboración dos Plans de Emerxencia. A consellería de Xusticia está obrigada a que a poboación reciba a necesaria información dos riscos existentes e da conducta a seguir no caso de accidente, o que non se fixo en nengunha das fases do proiecto. Por outra banda o PEE deberá ser homologado pola consellería ó tempo que informada a Unión Europea, nunca reducido a un listado de teléfonos pra avisar dos accidentes que se poidan producir, que nunca ten valor de prevención. E acordémonos de que o Raminp sigue en vigor, a maiores do Decreto citado que se refire á Normativa Seveso II. Se según éste as autoridades deben velar porque se manteñan as distancias de seguridade, no Raminp establécese unha distancia mínima de dous mil metros do núcleo máis próximo de poboación agrupada.

¿Pero cómo pode un alcalde renunciar a que se cumpra o dito regulamento, como fixo o de Mugardos por escrito do 13.2.2004? O Comité Cidadán de Emerxencia lembra [citando ó T. Supremo] que a Administración Autonómica podería establecer, incluso, unha distancia superior, pero nunca os concellos poden desatende-lo mandato legal nen por medio de ordeanzas, nen de plans urbanísticos. Aí topámonos novamente coa necesidade de exerce-la acción cidadá, por deixadeza da autoridade municipal en asunto que a Administración xudicial parece ter moi claro. Son actuaciós desafortunadas [prás que cabe o calificativo de nulidade radical], nas que os grupos de presión creen estar por riba da lei e onde non faltan políticos que esquecen os seus deberes. O Comité cita unha sentencia do Tribunal Supremo sobre a edar de Aranda de Duero, ilegal por estar situada a menos de 2000 metros da poboación.

Á marxe do que queda argumentado, tódo-los días se producen novas en relación coa desafortunada actuación por ter enclavado unha regasificadora en lugar inadecuado, coa agravante do posible efecto dominó pola proximidade doutras actividades peligrosas. A actuación dos mariscadores que se poden ver seriamente afectados [os seus bloqueos a caceroladas], parece non é comprendida por certos comentaristas que opinan sobre Reganosa, en Mugardos, como un feito irrenunciable. En economía, as ideas deberían ser sempre claras, como unha ecuación, e Mugardos, non hai nada máis que ve-lo mapa, non é o sitio. Pra unha maior información sobre o tema recomendámo-la lectura dos dous últimos exemplares de Tempos Novos, que estudia a fondo toda a problemática relacionada co mal paso denunciado polo Comité Cidadán de Emerxencia. Cando hai unha normativa estatal como o Raminp, dí a revista, é de forzosa aplicación.

---
Xesús López Fernández
Luns, 20 de agosto de 2007
___________

A ría e nosa e non de Reganosa
Adela Figueroa

Sábado, 18 de agosto de 2007


Onte, 17 de agosto, dia da Galiza martir, outro buque gaseiro entrou na ria de Ferrol, para atracar no porto de Mugardos.

Pola mañanciña as barquiñas dos mariscadores conseguiran desistilo do seu intento. Os descendentes do David, contra os Goliats, inmensos e poderosos gañaran esta batalla. Mas as mareas suben e descen unha vez por dia, e o grande barco cheo de gas enerxético agardou o seu tempo. Na rada de Ares ,onde hai bastante calado para un enxeño deste tipo.

Á tardiña voltou facer a manobra de entrada. Velai ven asomando , anunciado polos remolcadores a favor da marea que subiu dabondo para que tamaño buque poidese entrar até o interior da ria de Ferrol. Lentamente as suas cores amarelas e verdes iánse anunciando até mostrar as catro grandes barrigas que cubren a sua cuberta. Un pequeno ronsel fumega desde a sua chaminé. Procede do gas que se licua de xeito natural e que o barco utiliza como combustible.Unha piroga cunha bandeira vermella “Planta de gas fora da Ria” no meio da ria foi o único enfrontamento desta vez.

Calquera que asista ao espectáculo da entrada dun destes buques, pode comprender a insensatez da ubicación da planta regasificadora en Mugardos. Lembramos que os gaseiros so poden entrar ou sair coa maré alta. Fica , pois o buque, inmobilizado por 10 horas, no interior dunha ria densamente povoada, inmenso ,asustador,monstruoso. Non é de somenos importancia os efectos da contaminación que o proceso de reagasificación poida producir na ria. Estes sumaríanse a todos os outros das que xa adoece ( falta de depuradora de augas residuais, funcional, porto carboeiro, residuos da antiga Astano, etc, etc.).Mas o que domina por cima de todo é a sensación de inseguranza polo perigo potencial que implica todo o proceso.

A ria de Ferrol é unha das rias que posee a maior biodiversidade, nomeadamente na zona da sua bocana. Foi unha ria riquísima onde se podia mariscar ate o seu interior. A construción da Ponte das Pias, sen apenas luces que permitisen a renovación das augas, afogou os bancos marisqueiros do fundo da ria e mudou area por lodos nos seus sedimentos.

Muitas actuacións despreciativas da vida e da riqueza, noutrora perdurable, da ria de Ferrol, foranna abafando.

Hoxe veciñas/os de Mugardos, da Asociación de Veciños de Meá, pechados no Concello , manteñen unha loita ejemplar desde hai mais de un mes. Non queren ter diante das suas casas, onde viven, un monstruo gaseiro que descarregue o seu líquido. Que se obtén reducindo á sua tª até -160ºC , a pesión atmósferica. (na pax de ENAGAS dí que tamén se comprime a 80bares de presión) Este será gasíficado incrementado a sua tª e reducindo a sua presión ate alcanzar 600 veces o volume que traia nas barrigas do grande buque.

Este proceso acontece nas veciñanzas do barrio de Meá, no corazón de Mugardos a menos de 100m da casa mais próxima. A estrada pasa a 20 mts dos tanques. Curiosamente un garda de seguranza, prohibiunos parar o coche no arcén diante unha casa habitada a menos de 50 mts dos tanques armacen.Tomounos a matrícula. Só pararamos para saudar a unha veciña!

Que estamos a facer das nosas riquezas? Porque nos estamos a vender hipotecando o futuro da Galiza por menos dun “prato de lentellas”. Poderíase por unha planta regasificadora fora da ria. Teria o mesmo rendimento para alimentar o ciclo combinado das Pontes que tal como está agora. Non precisaria dos recheos feitos en Mugardos que afogan a ria. Non poria en perigo a seguranza da xente e do ecosistema nen o seu medio de vida.

Porque aceptamos esa herdanza do Governo de Fraga? Porque non ten , este governo o valor de enfrentar a situación con honestidade, valor e sensatez, e pechar esa planta , construindo , se for necesario outra fora da ria? Que vale mais: a seguranza da xente e a vida da Ria, ou o diñeiro que esto costaria?.

O meu apoio á loita valente das mulleres e homes de Mugardos que manteñen a tensión contra deste desatino. O meu recoñecemento ao seu sacrificio dia após dia , pondo o seu tempo, imaxinación e recursos ao servizo do ben común. Elas/es forman parte desa sociedade civil organizada que son a garante da democracia. Que lles lembra aos políticos onde está o rego direitiño por donde deberia ir o seu facer a prol da sociedade.Para iso é que lles pagamos e ninguén lles obriga a estar ahí.

Para elas/es a miña gratidao.
---

Adela Figueroa Panisse é presidenta de ADEGA (Asociación para a Defensa Ecolóxica de Galiza.
____________

Os cidadáns estamos a nos acostumar a que os poderes públicos violentan o Estado de Dereito con tal de que as empresas – que moitas delas foron no pasado galegas, e hoxe xa non – poidan levar adiante os seus negocios.

Tales feitos levan a situacións como as vividas estes días con Unión Fenosa, que coa presenza do Presidente da Xunta e do Conselleiro de Industria, pretendía dar por inaugurada este luns os seus ciclos combinados sen ter a pertinente licenza municipal. As denuncias dos veciños organizados na “Plataforma pola Eliminación das Liñas de Alta Tensión de Oseiro” ante a Fiscalía do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia obrigou á empresa eléctrica a aprazar sine die tal inauguración, por “razóns técnicas”. E todo isto por darlle publicidade de balde a Reganosa na liña de presionar en favor da súa autorización definitiva, que hoxe non ten.

Os veciños de Mugardos están a ocupar o seu Concello por mor do falso Plan de Emerxencia Exterior de Reganosa, recentemente aprobado pola Xunta de Galicia. O pretendido plan “só afecta” aos catrocentos metros inmediatos á planta de gas, obviando a seguridade dos cidadáns situados aos dous quilómetros mínimos a que lle obriga as leis medioambientais, cunha lexislación cada día máis restritiva; e que xunto cos impedimentos que teñen os buques metaneiros en caso emerxencia na estreita ría de Ferrol, deixa fóra da legalidade á Planta de Gas e sen argumentos técnicos. Non valoro aquí a agresión medioambiental para as augas e a ría de Ferrol co circuíto aberto de Reganosa, nin o freo para a Candidatura “Patrimonio da Humanidade” dos Castelos do século XVIII.

Unha cousa é que a UPG e Paco Rodríguez renuncien en beneficio de que as empresas “galegas” radicadas en Madrid desfagan Galicia segundo lles conveña, máis o Presidente da Xunta debera facer país fronte a unha herdanza velenosa e inviable como Reganosa. Sobre todo porque o apoio político da administración galega impide que outros operadores europeos poidan facer no litoral exterior unha planta de gas catro veces superior ao proxecto perigoso, ilegal e non legalizable do Grupo Tojeiro. Algo que xa hai tempo coñecen por estar rexistrada a petición no Ministerio de Industria.

Tamén sería recomendable a elaboración dunha política industrial galega que mereza tal nome. Cando somos exportadores netos de enerxía o futuro industrial galego non pode seguir nas mesmas pautas fraguistas continuadoras do franquismo.

Quero salientar que o bo facer do Comité Cidadán de Emerxencia permitiu incorporar ao conxunto da poboación e dos movementos asociativos, especialmente na cidade de Ferrol. Mais, tamén nos últimos tempos, elementos oportunistas pretenden aproveitarse do traballo realizado desde o ano 2001.

Estes días atrás desde a Consellería de Sanidade desmentía a existencia de “Comisionados para a Catástrofes”, a conta de que un enfermeiro presentábase a si mesmo como voceiro ferrolán emitido informes contrarios a Reganosa. Probablemente, a pretensión de Sanidade era debilitar a loita contra a Planta de Gas, pero, resulta curioso que os feitos reforzan a posición do Comité Cidadán e de aqueles, que desde dentro din que, con e contra Reganosa non vale todo.

En resume: a Planta de Gas ao Porto Exterior de Ferrol. ¡En defensa da vida, da ría e da legalidade!

Manuel Cendán
24/07/2007 - Vieiros

Enlace co artigo orixinal

__________
Manuel Cendán
Ferrolán nado en Narón en 1967. Milita no PSOE galego desde 1991 e participou na fundación da revista "Razón Socialista" (1995), da Asociación Fuco Buxán (1999) e do Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol (2001). Máis na súa Bitácora do Nordés.
_______________________

Hai agora trinta anos andaban os nosos paisanos habitantes do edénico val das Encrobas, parroquia de Cercedo, no corazón da provincia da Coruña, moi alporizados porque lles estaban a arrebatar as terras que secularmente cultivaran os máis remotos avós, a prol dunha mina de lignitos explotada por Fenosa. Daquela, pasou o que pasou. E pasou moito: xente de nós, homes, pero sobre todo mulleres en primeira liña contra as culatas dos mosquetóns, remedando xestas irmandiñas recentes e solidarias como as de Oseira ou Nebra, onde houbera mortes de disparos institucionais, arrepuxéronse á garda civil, como sempre protectora do capitalismo, no canto de defensora da sociedade, que é a función esencial pola que cobra a nómina todos os meses. Arrepuxéronse e conseguiron algún beneficio de aquilo que en principio estaba pensado exclusivamente para engordar as arcas da potente empresa. Conseguiron postos de traballo, pensións para os vellos labregos e, por enriba de todo, saír da humillación e gañar en dignidade e respecto, a poder de organización, solidariedade e tesón, cousas todas que nos ensinaron que Galicia non tiña por que permanecer submisa e calada; que a unión fai realmente a forza e que esta frase non é so un tópico retórico; que aquel reclamo que reza "o pobo unido xamais será vencido" pode ser unha hipérbole arengaria que non responderá a algo de todo certo pero que fai engurrar a gravata dos yuppies e soltar lastre a quen pretende abusar e esmagar baixo a bota do capital neoliberal toda unha forma de vivir e toda unha tradición.

Ben, xa sei que hoxe estou un algo panfletario. Pero non renuncio a unha soa das palabras que acabo de escribir despois de ver (visionar, horrenda palabra) a película-reportaxe dirixida por Xosé Bocixa así titulada: A ceo aberto. As Encrobas. Alí hai xentes do común que contan a historia, pero sobre todo unha muller narradora, aínda en flor, que viviu os lances de 1976 e 1977 e que nos conta con precisión e detalle, ben mesturadas por veces ambas as cousas coa emoción propia de quen loitou e perdeu, non sen esforzo, todo o proceso que vai dende as primeiras notificacións oficiais de 1975 respecto da decisión do Consello de Ministros presidido por Franco, de declarar de utilidade pública a explotación da mina, até o obrigado abandono das propias casas, derrubadas polas uñas mastodónticas das escavadoras.

Habería que citar aquí, como se facía nas epopeas antigas, os nomes épicos daquelas xentes que lideraron valentemente a oposición ao atropelo capitalista ou gardaron memoria para agora nos relatar o que pasou hai trinta anos: Manolo das Encrobas, Moncho Valcárcel, ‘O cura das Encrobas’, Manolo o Costiñán, Alfonso e Francisca de Anguieiro, Maricarmen de Hilario da Quinta (magnífica e vivísima narradora), Lolo do Río de Gontón, Manuel e María da Pedragrande…

Agora estamos en Corrubedo, que tamén queren queimar a base de deposición de rodaballo; e no Courel con grandes feridas na pel de Novoneyra; e no corazón da ría do Ferrol con Reganosa en litixio cos mariñeiros e xentes de medo no corazón que teñen que repetir a epopea de sempre malia termos unha Xunta do Goberno de Galicia disque progresista. E chégame antonte, polo correo electrónico, un manifesto redactado pola Asociación Cultural Fuco Buxán para asinar e solidarizarme. E asino e solidarízome, porque aquelas xentes das Encrobas, e antes de Portomarín e Castrelo de Miño, e agora Bernardo Bastida, son as que nos poden dicir que Galicia non ten por qué esperar a que bambi ZP nos diga que a alta velocidade chegará a tempo. ¡Vaites, vaites! O sapo de Curros diría "Cro, cro".


Anxo Tarrío Varela
Galicia-Hoxe 19.07.2007
Enlace co artigo orixinal
__________

REGANOSA: A CONSPIRACIÓN GASÍSTICA

En funcionamento en probas dende maio, a planta regasificadora de Reganosa, que a connivencia político-empresarial decidiu chantar en Punta Promontoiro, Mugardos, no medio da Ría de Ferrol, agarda a aprobación polo Consello da Xunta do plan de emerxencia, derradeiro paso para a posta en marcha definitiva, prevista por eles para o próximo mes de agosto.

Para que isto sexa posible, o bipartito PSOE-BNG, cunha complicidade continuista co anterior goberno do PP, disponse á axilización con toda a premura posible dos trámites administrativos, prestándose a exerce-las funcións de negociador cos colectivos directamente afectados e especialmente conflictivos, e como contrainformador co obxectivo de dobregar a unha opinión pública abertamente contraria a este proxecto.

A posta en funcionamento en fase comercial de REGANOSA constitúe o colofón dunha verdadeira conspiración co obxectivo de instalar a calquer prezo, unha planta regasificadora, nunha ría coma a de Ferrol, á que a Xunta de Fraga decide “sacrificar en beneficio das restantes” (!!).

Reganosa é o resultado da concorrencia entre poder político e os intereses dunha entente de dúas grandes empresas do sector enerxético e testaferros destas, e veu da man do clientelismo e a vasalaxe corrupta a tódolos niveis dos políticos de quenda, da prevaricación e dunha política de feitos consumados insensata e criminal.

As razóns económicas deste proxecto están, ademais de nas propias ambicións do Grupo Tojeiro, nos intereses de Endesa e Fenosa de abastecer aos seus futuros ciclos combinados, e de xogar unha baza (de aí tamén o da solicitude de duplicar a producción e o desdobramento de rede de gasoductos) frente á feroz competencia con Gas Natural, Enagas e outros operadores e concesionarios do sector gasístico.

No canto das razóns políticas, esgrimiuse sempre o carácter de infraestructura estratéxica para o desenvolmento económico de Galiza, cando hai evidencias contrarias incontestables.

Os intereses de Endesa, Fenosa, Tojeiro, Caixa Galicia, etc., non son, evidentemente, os dos traballadores nin os de Galiza como Nación. Tal identificación falsa de intereses non ten nada de patriótico, e racha coa traxectoria histórica do nacionalismo galego, de esquerdas e antimonopolista. O mantemento da participación no proxecto por ámbolos dous socios na Xunta, e o aliñamento cos grupos promotores na defensa do mesmo contra vento e marea de loitas e mobilizacións, amosa a concepción neo-colonialista do desenvolvemento económico de Galiza que teñen os xestores socialdemócratas, compartida polo capital monopolista, e traidora e vergoñentamente tamén polo BNG.

É evidente que en Galiza unha planta regasificadora, non ten máis razón de ser como infraestructura estratéxica que o empeño dos promotores e o poder político (Goberno Central e Xunta), pois o balance enerxético (hidráulicas, eólicas, térmicas, etc), ten un superávit na capacidade de produción de enerxía eléctrica da orde do 47%. Existen plans de ampliación de produción nos ciclos combinados de As Pontes e Sabón (con outras posibilidades de suministro vía gasoductos europeo ou alxeriano), no sector eólico, no hidroeléctrico, etc. Do que se trata é de negocio, puro e duro, e de posicionamento fronte á competencia no enfrontamento intercapitalista polo control do sector enerxético.

É evidente a absoluta ausencia de garantias para a seguranza e a non hipoteca do futuro desenvolvemento dunha ría, por mor dunha industria perigosa, de gran impacto sobre o ecosistema, os recursos, a poboación e a planificación urbana e territorial. Un plan de emerxencia que afecta a un perímetro de radio de só 400 mts., e a negociación coa Confraría non resolven ningún dos problemas, de seguridade para a poboación, económicos, de planificación, xurídico-legais, etc, que ten plantexados Reganosa.

Unha instalación industrial que, evidentemente, podería ubicarse como alternativa con maior idoneidade nun artefacto off-shore fóra da costa, sen os efectos que causa un enclave desta natureza no corazón dunha ría pequena e estreita como a de Ferrol, e aínda en outros puntos dun litoral coma o galego, de densos e esparellados asentamentos, e rico en recursos mariños.

Reganosa, máis aló de que, como feito consumado, entre en funcionamento por imposición dos poderes políticos e económicos deste Réxime Monárquico, é unha auténtica conxura á que hai que desenmascarar, do que nos ocuparemos en sucesivas análises, e combater dándolle continuidade e amplitude á mobilización popular polo peche da planta.

Frente Popular Galega
FPG|Ferrolterra -ferrolterra@frentepopulargalega.org-
___________

Som várias as vozes que, ao longo destes dias, criticam às feministas que participamos nas mobilizaçons que solicitam a liberdade de Bernardo Bastida. Eu som umha dessas feministas e vou ir manhá a unir-me à marcha que estám realizando os mariscadores e mariscadoras desta comarca, junto a pessoas vinculadas ao Comité Cidadán de Emerxencia e organizaçons ecologistas, para achegar-se até o cárcere de Teixeiro. Essas vozes acusam-nos de esquecemento dos graves feitos acaecidos há algúns anos, quando o já daquela Patrom Maior, foi julgado e condenado por agressom sexual a umha trabalhadora da Cofradia. Nom, nom esquecemos. Mas nesta ocassom, Bernardo Bastida nom é detido por cometer um delito, nem como conseqüência dumha outra condena. É detido por participar numha mobilizaçom que tinha como objectivo paralisar a entrada ilegal dum gaseiro na nossa Ria. É detido por ser o Patrom da Cofradia, por ser o representante dos mariscadores e mariscadoras. O Patrom Maior convirte-se assim num prisioneiro de Reganosa, para o que outros poderes prestárom os grilhetes e as celas, dizendo que mantê-lo em liberdade criava alarma social, ou como reza no auto "para evitar um possível delito". E como algumhas feministas estavamos alí, umhas nos barcos fazendo fronte ao gaseiro, e outras no porto agardando e alentando a acçom das mariscadoras e mariscadores, puideramos ser nós mesmas as represaliadas, e assim lhe-lo figemos constar à juíza assinando umha autoinculpaçom polos mesmos feitos polos que o Patrom Maior da Cofradia de Ferrol era detido e levado ao cárcere. E ainda sem esquecer, o que nom se pode é virar os olhos ante a injustiça e deixar que umha luita colectiva entre polos tam desiguais, se julgue polo historial delictivo dumha pessoa. Porque a luita por sacar a Reganosa fora da Ria de Ferrol, é umha luita moi desigual. Dum lado a cidadania da comarca de Ferrolterra, com desinformaçom e mesmo abandoada por algumhas forças políticas e sindicais nas que se sentiu de sempre representada; ameazada e agredida polas autoridades que deveriam defendê-la. Doutro lado ENDESA, FENOSA, BANCO PASTOR, CAIXA GALICIA... os de sempre, com medios de comunicaçom moi fortes como LA VOZ DE GALICIA, e agora também cos contertúlios da Rádio Galega; co governo da Xunta do señor Fraga Iribarne para poder asentar sem problema os começos deste fraudulento negócio; e agora, mercando nom se sabe bem a cámbio de qué, novas vontades numhas administraçons governadas por forças políticas de esquerdas que estaríam chamadas a preservar a vida, o meio ambiente e mesmo a legalidade.

Algumhas vozes se escuitam recitando o historial de Bernardo Bastida... Detrás disto saem outras dizendo que as mariscadoras e mariscadores só querem dinheiro, que nom lhes importou ter a Ria contaminada todos estes anos... e ao melhor é verdade, pois o principal para estas pessoas é defender os 500 postos de trabalho que dá esta Ria e que sabemos que poderíam ser muitos mais. Mas o que passa agora, é que a injustiça de Reganosa resulta já um feito palpável, como resulta já evidente que a planta de gás nom vai ser paralisada de momento polo novo governo, como agardavamos muitas pessoas de boa fê. O que passa agora é que vemos entrar os gaseiros, e ver passar a poucos metros da tua casa um gaseiro arrastrado por vários remolcadores é moi didáctico. O que passa agora é que trescentos milhons de litros de auga da nossa Ria, vam ser cloradas todos os dias do ano e expulsadas de novo a mais baixa temperatura, e isto resulta moi doado de entender, salvo para alguns biólogos e técnicos ao serviço da empresa. O que passa é que, como dixo alguém o outro dia na assembleia cidadá "a gente movemo-nos por evidências". Falta saber que move a outras pessoas a desprestigiar este movimento cidadá. Manhá estarei fronte ao cárcere de Teixeiro, junto às trabalhadoras e trabalhadores do mar. Manhá domingo, estarei, porque outras luitas ao melhor nom compartimos, mas esta é a nossa luita, a de toda a cidadania de Ferrolterra. Tenho boa memória mas A RIA É NOSSA E NOM DE REGANOSA.

Lupe Ces
Ferrol - 10.06.2007
________________

Po Jorge Porto [*]
05.07.2007

A finais de maio e principios de xuño, o bloqueo de dous buques gaseros na bocana da ría de Ferrol, que se dirixían a unha planta regasificadora no interior da ría, tivo ampla repercusión. Eses bloqueos foron parte dunha loita iniciada fai varios anos, loita que non é contra a planta en si, senón pola súa localización no exterior da ría. A historia empeza en 1990, cando Enagás era unha empresa pública. A localización da planta estaba prevista en cabo Prioriño, fóra da ría, onde se ía a construír o actual porto exterior de Ferrol.

Pero en 1996 o PP privatizou Enagás e o proxecto de Prioriño foi abandonado. Entón aparece o empresario Roberto Tojeiro, amigo persoal de Manuel Fraga, promovendo o proxecto Reganosa (Regasificadora do Noroeste SA) como ampliación das súas instalacións petroquímicas no concello de Mugardos, situado fronte a Ferrol, alén da ría.

A mediados do 2000, a Xunta, presidida por Fraga, asina un documento secreto garantíndolle a Reganosa a rendibilidade se os beneficios non eran os esperados. O documento aclara que a localización dentro da ría require un investimento menor e esixe a Endesa e Fenosa que consuman unhas cantidades mínimas de gas a prezos aceptables, aínda que haxa subministradores máis baratos. Como guinda desta cacicada, Fraga, con diñeiro público, constrúelle ao seu amigo Tojeiro o corredor de Mugardos, que aínda que polo seu nome parece indicar que une a Autoestrada do Atlántico con Mugardos, en realidade acaba nas portas de Reganosa. Máis descaro, imposible.

Como a planta dentro da ría é unha ameaza porque se atopa rodeada de casas e está a 800 metros de Mugardos e a 1.200 de Ferrol (a lei di que estas plantas teñen que estar a 1.500 metros do núcleo de poboación máis próximo), como, en caso de problemas, os gaseros só poderían abandonar a ría con marea alta e coa axuda de remolcadores (a lei di que terían que saír polos seus propios medios), e como, ademais, a planta toma auga mariña para regasificar o gas licuado, que logo retorna máis fría e con sustancias químicas, afectando ao medio ambiente dunha ría da que viven máis de 600 mariscadores, Reganosa suscitou unha gran oposición. Para organizar a loita por situar Reganosa fose da ría formouse unha plataforma, o Comité Cidadán de Urxencia, que desde 2001 vén tomando diferentes iniciativas.

Ao longo destes anos, en numerosas ocasións e ámbitos viuse a longa man do poder empresarial, empezando polos medios de comunicación, que parecen boletíns de Reganosa. O seu tendenciosidad e censura alcanzou cotas desmesuradas, demostrándose unha vez máis que a burguesía entende por liberdade de expresión o dereito a que sexa ela a que decida de que se informa e como se informa. Obviamente, esa longa man tamén tivo efectos políticos. O cambio de postura sobre Reganosa do PSOE e o BNG provocou dimisións de concelleiros ferroláns de ambos os partidos e abriu unha seria crise no Bloque. De feito, ese cambio de postura e a súa proposta de privatizar Astano son dúas das razóns que explican o afundimento do BNG nas pasadas municipais (perdeu un terzo dos seus votos na comarca; dous terzos no caso do concello de Ferrol).


Noutra orde de cousas, destituíron a un presidente da Autoridade Portuaria, ameazouse con recortarlle as subvencións públicas a entidades como o Ateneo Ferrolán, etc.

A última mostra de que as institucións están ao servizo dos intereses empresariais tivémola durante a entrada dos gaseros, con todos os peiraos da ría pechados pola Garda Civil do Mar, a brutal actuación dos antidisturbios, que mallaron indiscriminadamente a todo bicho vivente polas rúas de Ferrol, nunhas escenas que recordaban a represión en tempos da ditadura, e a detención do patrón maior da confraría de mariscadores.

Evidentemente, o Comité Cidadán merécese un recoñecemento. Pero ten un punto débil: non fai énfase nos aspectos de clase do problema. Coa idea de sumar forzas, limita as súas formulacións ao denominador común de todos os opositores a Reganosa, enfocando o tema desde unha óptica fundamentalmente legalista e medioambientalista, e deixando de lado os aspectos que poidan abrir contradicións políticas. De feito, este enfoque levou a nomear presidente de honra do Comité Cidadán ao tenente xeral Gabeiras, que foi xefe do Estado Maior do Exército coa UCD. Para os marxistas, con todo, o obxectivo das loitas non é soamente obter unhas determinadas reivindicacións, senón que, tamén e sobre todo, deben servir para preparar as condicións que permitan acabar coa causa de fondo de situacións como esta. Reganosa é outra proba máis de que a democracia burguesa é unha máscara que encobre unha ditadura do capital. Por iso o marxismo non aspira a que o Estado burgués e as súas institucións sexan neutrais, non aspira a liberalos dos seus vínculos co capital, senón a cambiar a orde social existente. Porque se non o cambiamos, calquera avance é temporal e será revertido no futuro, como ilustra gráficamente o brutal retroceso nas conquistas do movemento obreiro europeo. Por iso, os enfoques interclasistas, aínda que poidan parecer os mellores, son en realidade un erro.

[*] Jorge Porto é Afiliado ao PCG de Ferrol e presidente do Comité de Empresa de Pull&Bear do Grupo INDITEX.

Publicado no xornal "El Militante"
__________________________